Paco de Lucía, wł. Francisco Sánchez Gómez (ur. 21 grudnia 1947 w Algeciras na południu Hiszpanii) – jeden z najwybitniejszych żyjących gitarzystów świata. Na cześć swej matki Lucíi Gómez występuje pod scenicznym pseudonimem Paco de Lucía. Otoczenie znanymi wirtuozami gitary oraz kontakt z muzyką flamenco sprzyjało kreowaniu jego kariery. Ojciec Antonio Sanchez jak i starszy brat Ramon de Algeciras byli jego pierwszymi nauczycielami i już od najmłodszych lat dbali o jego wykształcenie muzyczne, przekazując mu techniczną wiedzę oraz nabyte doświadczenie.fot. “Kola”

Czwarty Raciborski Festiwal Podróżniczy za nami. Na trzy dni, między 26 a 29 października Racibórz stał się miejscem spotkania wielu, bardzo wielu ludzi drogi. Tegoroczny festiwal zapamiętamy przede wszystkim z rekordowej frekwencji, która zaskoczyła nas zarówno podczas slajdowisk, pokazów filmowych jak i koncertów. Wspaniali goście, świetna publiczność i wyjątkowe koncerty stworzyły razem wyjątkową i profesjonalną imprezę, o której poziom, kształt i klimat zabiegaliśmy od kilku lat…

Czwarty Raciborski Festiwal Podróżniczy za nami. Na trzy dni, między 26 a 29 października Racibórz stał się miejscem spotkania wielu, bardzo wielu ludzi drogi. Tegoroczny festiwal zapamiętamy przede wszystkim z rekordowej frekwencji, która zaskoczyła nas zarówno podczas slajdowisk, pokazów filmowych jak i koncertów. Wspaniali goście, świetna publiczność i wyjątkowe koncerty stworzyły razem wyjątkową i profesjonalną imprezę, o której poziom, kształt i klimat zabiegaliśmy od kilku lat…

Zabiegani, zalatani, stęsknieni za pięknem – chyba tak pokrótce można opisać i podsumować nasze życie. I chyba dlatego tak ciężko znaleźć drogę aby choć na chwilkę oderwać się od żmudnej codzienności i przenieść się w nierealny świat piękna. W poszukiwaniu tej jakże miłej dla duszy chwili, znaleźliśmy się czwartek – 04.10 (ja z moim mężem – przy. Autora) w Fabryce Trzciny na Festiwalu Kwartesencja.

10 lat istnienia niezależnego rockowego festiwalu to nie w kij dmuchał. Jubileuszowe Rockowe Ogródki były więc nie tylko świadectwem zwycięstwa muzycznego ducha nad głuchą materią, ale musiały także zmierzyć się z własnym mitem. Z mitem imprezy na skromnym podwórku pubu, która bez wielkiej kampanii medialnej i efektownego poparcia władz jest w stanie konkurować z wielkimi, letnimi koncertami na Rynku i na plaży nad Wisłą. W ciągu 10 lat było w Płocku kilku wakacyjnych Goliatów, a Dawid jest tylko jeden – i jak się okazało, ma się całkiem dobrze.